پلیس فدرال آمریکا و یا اف بی آی احتمالاً می‌تواند به سؤالات بسیاری در مورد دلایل مرگ مایکل براون، نوجوان 18 ساله‌ای که در شهر فرگوسن به دست نیروهای پلیس کشته شد، به معترضان ارائه دهند. شلیک کردن به سمت این نوجوان سیاه‌پوست که یکشنبه گذشته رخ داد، با اعتراضات بسیار زیاد و همراه با خشونت سیاه‌پوستان این شهر علیه پلیس همراه شد. شهر «سنت لوییس» نیز که از شهرهای حاشیه‌ای ایالت میسوری است، با حدود 21 هزار شهروند آن شاهد درگیری‌های خشونت‌آمیز مردم با پلیس بود.

باوجوداینکه پلیس فدرال آمریکا ممکن است دلایلی برای مرگ این نوجوان 18 ساله ارائه کند، اما نمی‌تواند تاریخ تبعیض نژادی، نابرابری‌های اقتصادی و اجرای قانون‌های غیرقابل‌تحملی که خیابان‌های شهرهای مختلف آمریکا را به محل زدوخورد و تنش تبدیل می‌کند، توضیح دهد.

شهر سنت لوییس همواره یکی از جنجال‌ساز ترین شهره‌های آمریکا در روابط بین سیاه‌پوستان که سفیدپوستان بوده است. همیشه در این شهر دیوار بلندی بین سیاه‌پوستان و سفیدپوستان وجود داشته که سیاه‌پوستان را با درآمدهای کم و بیکاری از سفیدپوستان با درآمدهای بالا که اغلب اعضای شورای شهر و پلیس این شهر را تشکیل می‌دهند، جدا کرده است.

تا اواخر دهه 1940 هیچ سیاهی حق نداشت در نزدیکی شهر سنت لوییس زندگی کند و سیاه‌پوستان بر اساس قانونی که در دیوان عالی کشور در دهه 1940 تصویب‌شده بود از دروازه‌های این شهر بیرون رانده‌شده بودند. زمانی که سفیدپوستان در دهه 1950 و 60 از این شهر فرار کرده و به مناطق روستایی و حومه پناه بردند، آن‌ها از تاکتیک‌های منطقه بندی خاصی استفاده کردند – این منطقه بندی شامل این موارد می‌شد که خانواده‌های کوچک و منفرد نیز به این اعتقاد رسیده بودند که نیازهایشان بسیار زیاد است و نمی‌توانند دررد آپارتمان‌ها زندگی کنند و باید در خانه‌های بزرگ زندگی کنند. این اقدام برای این انجام‌شده بود که سیاه‌پوستان به این منطقه راه پیدا نکنند. اما در همین هنگام در درون شهر فقر و ناآرامی به‌شدت رشد کرد.

تا دهه 1970 بسیاری از سیاه‌پوستان نیز شروع به ترک شهر سنت لوییس کردند. کالین گوردون، استاد دانشگاه آیووا که با دقت مشغول طراحی نقشه و تاریخچه بافت مسکونی شهر شده است می‌گوید خانواده‌های سیاه‌پوست به مناطق حومه شهر منطقه فرگوسن در مناطق شمالی رفتند چراکه آن‌ها قبل از تاکتیک منطقه بندی ساخته‌شده بودند و به همین دلیل اجازه ساخت آپارتمان در این مناطق داده می‌شد.

زمانی که سیاه‌پوستان به فرگوسن نقل‌مکان کردند، سفیدپوستان از این منطقه رفتند. در دهه 1980 شهر شامل جمعیت 85 درصدی سفیدپوستان و 14 درصدی سیاه‌پوستان بود اما در سال 2010 این روند معکوس شد و 29 درصد سفیدپوست ماندند و 69 درصد از جمعیت شهری را نیز سیاه‌پوستان تشکیل دادند. بااین‌حال در شرایطی که تعداد سیاه‌پوستان بالا می‌رفت، آن‌ها نتوانستند قدرتی پیدا کنند و ساختارهای سیاسی و انتظامی همچنان در دست سفیدپوستان باقی ماند. شهردار این شهر و رییس پلیس سفیدپوست هستند؛ همین‌طور 5 نفر از اعضای شورای شهر. هیئت‌مدیره مدرسه این شهر نیز شامل 5 سفیدپوست و یک اسپانیایی‌تبار است. به همین دلیل گوردون توضیح می‌دهد که با این وضعیت به دلیل اینکه سیاه‌پوستان قدرت مالی خرید خانه را نداشتند، از یک آپارتمان به سمت آپارتمان دیگری حرکت کردند و در ریشه‌های سیاست این منطقه نفوذ نکردند.

این اختلاف بیشتر در اداره پلیس فرگوسن دیده می‌شود چراکه تنها 3 نفر از میان 53 افسر پلیس این شهر سیاه‌پوست هستند. نیروی بسیار عظیم سفیدپوستان در ساختار حاکمیت این شهر، سیاه‌پوستان را به‌شدت از خانه‌های خود دور نگه می‌دارد. سیاه‌پوستان بیش از 86 درصد کسانی را تشکیل می‌دهند که به دستور پلیس اتومبیلشان باید در خیابان توقف کند و در بیش از 93 درصد موارد، این افراد با بازرسی اتومبیلشان بازداشت می‌شوند. مشکلات مشابهی در بخش سنت لوییس وجود داشت که باعث شد در ابتدای سال جاری میلادی آمار بیشترین شکایت از رفتار پلیس به دلیل تبعیض نژادی را از آن خود کند.

به دلیل همین اختلافات موجود در بین سفیدپوستان و سیاه‌پوستان است که ماجرای برخورد پلیس با مایکل براون هم تا قدری پیچیده شده است. در این مورد هم اختلاف‌نظرهای زیادی وجود دارد و درحالی‌که سیاه‌پوستان معتقدند مایکل براون بی‌دلیل متوقف‌شده و به او شلیک‌شده است، برخی دیگر بر این عقیده‌اند او با افسر پلیس برخورد داشته و این برخورد منجر به شلیک از سوی نیروهای پلیس شده است که البته این مسئله در حال تحقیق و بازرسی است.

اما درهرصورت چیزی که هیچ شک و اختلافی در مورد آن وجود ندارد، مسئله شکایت‌های همیشگی شهروندان از نوع رفتار پلیس و همچنین تبعیض نژادی در این منطقه است. باوجوداینکه هیچ‌چیز نمی‌تواند خشونت را توجیه کند، اما باید گفت به‌روشنی مشخص است که دولت محلی در این ایالت نتوانسته عدالت را به‌درستی توزیع کند. آن‌طور که اوباما گفته است، مرگ مایکل براون، دل‌خراش است اما درهرصورت این واقعه یادآور مسئله بزرگ‌تری نیز هست و آن میراث سمی تبعیض نژادی در بسیاری از بخشهای آمریکا و به‌خصوص مناطق حومه شهری است که باید به‌طورجدی فکری به حال آن شود.

منتشر شده در: هفته نامه خط خبر